Weekend weg met vriendinnen
Afgelopen weekend heb ik dan eindelijk de stap gezet, een weekend weg met mijn vriendinnen.
Twee jaar lang ben ik niet één nacht zonder mijn jongste dochter weggeweest. Alleen het idee al gaf me buikpijn. Natuurlijk wilde ik heel graag gaan, maar het voelde als een enorme drempel om écht voor mezelf te kiezen.
Toch wist ik diep vanbinnen: ik heb dit nodig.
Niet om weg te vluchten, maar juist om even op te laden.
Om weer te voelen wie ik ben, los van het moederschap.
Geen mama, geen partner, gewoon even ik.
De dag dat ik vertrok was zwaar.
Ik voelde me verdrietig, schuldig en doodmoe.
Maar na die eerste nacht slapen, zakte dat langzaam weg. En al op de tweede dag voelde ik de rust terugkomen.
De bende van vijf
Wij noemen onszelf de bende van vijf.
We kennen elkaar al sinds onze tienerjaren, vijf vrouwen, verspreid over het land, maar nog altijd verbonden.
Eén van de meiden ken ik zelfs al vanaf de basisschool. Ook zij werd, net als ik, op ‘bejaarde’ leeftijd (zoals we zelf gekscherend zeggen) mama. En nu, jaren later, delen we weer een nieuwe fase samen: de perimenopauze.
Het werd een weekend van lachen, praten, eten en herkenning.
We hadden een huisje geboekt op een vakantiepark vlakbij Eindhoven de perfecte plek om even bij te komen.
We besloten één ding: we gaan niet koken.
En dat was een gouden beslissing.
De eerste avond aten we bij Seasons, een culinaire hotspot in Eindhoven. Heerlijk eten, fijne sfeer, de perfecte start van ons weekend. Daarna doken we het huisje in voor lange gesprekken, veel gelach en een vroege nacht (want ja, we zijn geen twintig meer 😉).
Eten, lachen, leven
Zaterdag begonnen we rustig.
We sloegen het ontbijt over en doken meteen een laat lunchplekje in de stad in. Daarna lekker geshopt, gepraat en gelachen.
’s Avonds hadden we een tafel gereserveerd bij Veera, een Indiaas restaurant, maar we besloten het eten af te halen.
Gewoon gezellig in het huisje, precies wat we nodig hadden.
Ondanks dat ik veel last had van mijn tong (twee weken eerder was er een biopt genomen voor onderzoek), heb ik intens genoten. De pijn was vervelend, maar het eten, de warmte en de gezelligheid maakten veel goed.
Zondagochtend sloten we af met een brunch in de stad.
Daar, tussen de koffie en croissants, namen we afscheid. Met een volle buik, maar vooral een voller hart.
Wat het met mij deed
Dit weekend was precies wat ik nodig had.
Ik voel me opgeladen, rustiger, meer mezelf.
En misschien nog belangrijker, ik besefte dat ik niet alleen ben.
Dat ook mijn vriendinnen, elk op hun eigen manier, zoeken naar balans, rust en ruimte.
Het deed me goed om te merken dat we, ondanks alles wat het leven van ons vraagt, elkaar nog steeds weten te vinden.
Na al die jaren.
Na alle fases van ons leven.
En dat, vind ik, is misschien wel het mooiste van alles.
💛 Dankbaar voor deze meiden.
Dankbaar voor dit weekend.
En dankbaar dat ik eindelijk weer iets heb gedaan… gewoon voor mij.
Namasté
Lieve knuffel van Elaisa
